Sunday, September 7, 2014

երբ ավտոբ[ուս]ն ուշանում է

      Մի մատ խորքից սկսվում ա ամեն ինչ: Դու սկսում ես մեծատառով գրել ու շարունակում ես փոքրատառերով: Մտածում ես` ոնց սկսես, որ օրիգինալ սկիզբ լինի: Ու միշտ մի քանի ջնջում ես անում, մինչև ամենաիդեալական տարբերակն ա ի հայտ գալիս: Շարունակվում ա քո պատմությունը: Ու մի քիչ հետո զգում ես, որ արդեն հասել ես 4րդ տող...ու դեռ գրում ես: Տենց մի քիչ հետո հասկանում ես արդեն, որ գտել ես գրելու ամենաճիշտ ձևը: Մեկ էլ հանկարծ գրչիդ միջուկը պրծ....(գնում ես, ուրիշ գրիչ ես բերում ու շարունակում)...նում ա: Մեկ էլ հասկանում ես, որ էլի շեղվել ես թեմայից: Բայց մեկ էլ մտածում ես` լա~վ, թքած...գրեմ, թող լինի, ինչ կլինի...

      Մի մատ խորքից շարունակվում ա ամեն ինչ....Դու չես էլ հասցնում հասկանալ, որ արդեն 7րդ տողն ես ավարտում ու սկսվում ա 8րդը: Ու էդ գալիս ա նրանից, որ մտածում ես, թե գրելդ էլ ա հավերժ: Ու չես էլ նկատում, թե ոնց ես դնում բազմակետ ու անցնում նոր պարբերություն...

      Նախորդ պարբերությունում թողնելով վերջին տառերը` անցնում ես նորին: Ու էստեղ սկսվում ա էշությունների շարքը, որովհետև դու չես հասկանում, որ դու լրիվ ուրիշ բանի մասին պիտի խոսեիր, բայց լրիվ ուրիշ բան ա ստացվում: Ու ստեղ հիշում ես վաղեմի վերնագիրը, որ հանձնարարել էիր գրչիդ` «երբ ավտոբուսն ուշանում է»: Բայց քանի որ նյութը դեռ BBC-ի պաշտոնական կայքում դրված չի, նշանակում ա` վերնագիրը կարաս փոխես ԴԵՌ...

      Ու էլի մի մատ խորքից սկսում ես մտածել, թե ինչ վերնագիր կսազեր քո «նյութին»: Մի մատ խորքից մտածում ես, մտածում, հա մտածում: Ու հասկանում ես, որ ամենաշատը կսազեր հենց «Մի մատ խորքից» վերնագիրը: Հը՞...հաա, հենց էդ ա, որ կա: Ուրեմն վերնագիրը պետք ա փոխել «Մի մատ խորքից»: Բայց հետո հիշում ես, որ գոնե 18րդ տողը պետք ա ավարտես, որովհետև էլ չես լինի դու 18 տարեկան... տողն ավարտում ես...

      ...Ու մի մատ խորքից հասնում ես ինքնանպատակիդ...



Saturday, September 6, 2014

անկապ

պատկերացրեք մարդերի մի մոլորակ, որտեղ չկա ո'չ կանաչ, ո'չ կարմիր, ո'չ առավել ևս դեղին: կաթվածահար երթևեկություն: թվացյալ քաոս: ի՞նչ կանեին մարդիկ էդ դեպքում: սիգնալը սիգնալի հետևից: հետո՞: ուշունցը ուշունցի հետևից: է հետո՞: հետո՞ ախպեր...
հետո մարդիկ կիջնեին մեքենաներից ու կսկսեին քայլել: ամբողջ աշխարհը կսկսեր քայլել: մեկը կքայլեր աշխատանքի: մեկ ուրիշը աշխատանքից կքայլեր: մեկը կքայլեր, որովհետև ժամադրության էր, իսկ էն մեկը կքայլեր, դե որովհետև բոլորը քայլում են...մարդիկ կվերածվեին քայլերի ու կսկսեին մարդել: ու էդ ժամանակ կմարդեին ոչ միայն մարդել իմացող քայլերը, այլև մարդելու հնարավորությունից զրկված քայլերը:

մենք ուղղակի չենք զգում, որ կարմիրն էլ, կանաչն էլ, դեղինն էլ մեզ բոլորիս ձեռ են առնում...

Wednesday, September 3, 2014

ա[նվեր]ջություն

մի աստղ ընկավ ափիս մեջ
խավարած էր շատ
գունատ ժպտաց տենդի մեջ
ժպիտն էլ` կիսատ

նուրբ բռնեցի երկու մատով
լույսի ալիք անցավ միջով
քթիս ծայրին լուռ մոտեցրի
ու կարոտած հոտ քաշեցի

աստղն ասես լույս արձակեց
աչքը թարթեց, փոքր-ինչ ժպտաց
ու շողերով մեղմ շշնջաց`

«7տառանի
1բառանի
գեղաչանի
ժպիտ ունի
միվրձնանի...»

պատասխանը գուշակեցի
բայց էլ ոչինչ չասացի
համբուրեցի կարմիր այտը
աչքում տեսա էն նույն փայլը

ու բարձրացրի նրան երկինք
առանց արցունք, առանց մի ճիգ
փափուկ ամպի տաքուկ գոգին
թողեցի իմ լուսամփոփին



ոչ մի աստղ, ոչ մի լուսին
չունի ժպտալ լոկ աչքերով
իսկ նա իր իսկ հագած գույնում
տիեզերքն է ամբողջ գունում...