Monday, November 24, 2014

անձ/ր/ևամուտ

առավոտից Երևանի փողոցներն էի չափչփում: գործնական նպատակ կար, բայց ով էր հիշում էդ նպատակի մասին: (կեդերով ու բարակ նասկիով` աշնան ամենաանձրևային ամսին)
շատ բաների մասին մտածեցի: նույնիսկ բաների, որոնց մասին, թվում էր, մտածել պետք չէր: (ոտքերիս տակ խոնավություն զգացի)
թեմաները տարբեր էին, բայց էդ բոլորի արդյունքում մի բան հասկացա. էն, որ արժանի եմ նրան, ինչ ունեմ: (անձրևն ուժեղացավ)
հասկացա, որ շուրջը բոլորի խոստումները շահադիտական են ու ոչ մեկը իրա շարֆը չի հանի ու փաթաթի վզիդ, երբ որ ինքը մրսում ա: (կարմիր շարֆս հանեցի. ցրտից շոգում էի)
հասկացա, որ մոլի այլասիրությունը (ովքեր էլ լինեն էդ այլ-երը), միշտ հիասթափության ա տանում: (անձրևը արդեն կրունկներիս էր հասել)
ու ինչքան զզվելի էր էդ պահին աշխարհը, ինչքան զզվելի էին մարդիկ: (անձրևը ցեխեց փողոցները)
երբ անցորդները քեզ հիշացնում էին, թե ինչքան արհամարհված, գրական հայերենով ասած` պօֆիգված ես դու: (կեդերիս կարմիր գույնը փոխվեց թավ կարմիրի. ոտքերս ճպճպում էին ջրի մեջ)
էդ պահին զգացի կարիք: (ջուրը արդեն կոճերս էր գրկել)
ու հայհոյեցի բոլոր էն իրերն ու բառերը, որոնցով մարդիկ իրանց արժեքներն են փոխում: (անձրևը դողաց, ոտքերս էլ)
ես կագնեցի կարմիր լույսի տակ: (անձրևը լռեց, ոտքերս չէի զգում)
լուսացույցի վայրկյանները փոխվում էին` համընթաց ինձնից ջրի կաթիլների` գետնին հպվելուն: (անձրևը շունչը պահեց)
գիտակցությանս հասավ մի հստակ, բանական մի միտք. էգոիստ եղիր (անձրևը ժպտաց ու ավելի թափով սուրաց ինձ վրա, սրբեց ու տարավ մտքերս քո ու քո մեջ քարացած բոլոր ես-երի մասին)

անտարբերությունից մրսած` թեյի բաժակը գրկած նստել եմ: մտածում եմ, որ գոնե թեյը ինձ մենակ չի թողի: հետո` հասկանում, որ թեյն ավարտվեց, ձեռքումս մնաց` ճաք տված պոչով դատարկ մի բաժակ... (իսկ անձրևը դեռ գալիս ա ու գալիս)

Monday, November 17, 2014

մի կում

կիսահում մթում
բորբ մարող արև,
լույսդ եմ խմում
ու մի կում սիրում

կիսաձայն քամուց
տատանվող տերև,
ցողդ եմ խմում
ու մի կում սիրում

կիսափակ դռնից
ներս մտնող հովիկ,
շունչդ եմ խմում
ու մի կում սիրում

կիսաթաց աչքից
ցած սահող արցունք
ցոլքդ եմ խմում
ու մի կում սիրում

կիսակարճ վզնոցից
կախված լուսնաքար
փոշիդ եմ խմում
ու մի կում սիրում

կիսահույս դեմքիդ
սառած ժպիտից,
կիսատ հայացքիդ
խունացած գույնից
կիսամարդվում եմ
ու մի կում սիրում...


Wednesday, November 12, 2014

դու` ինձ[ան]ում

ցուրտը` քեզանում
ականջներս` ցրտում
երգն` ականջներումս
մութը` երգում
փողոցը` մթում
ավտոբուսը` փողոցում
ես` ավտոբուսում
դու` ինձանում

ցուրտը` քեզանում
դու` ինձանում

հեռուն` քեզանում
տունս` հեռվում
ճամփեն` դեպի տուն
ակները` ճամփին
ավտոբուսն` ակներին
ես` ավտոբուսում
դու` ինձանում

հեռուն` քեզանում
դու` ինձանում

կանաչը` քեզանում
աչքերս` կանաչում
փակը` աչքերումս
դատարկությունը` փակում
ավտոբուսը` դատարկությունում
ես` ավտոբուսում
դու` ինձանում

կանաչը` քեզանում
դու` ինձանում

ապակին` քեզանում
արմունկս` ապակուն
մյուս ձեռքս` արմունկիս
քո ձեռքը` մյուս ձեռքիս
շուրթերդ` ձեռքումդ
այտս` շուրթերիդ
կարմիրը` այտիդ
ավտոբուսը` կարմիր
ես` ավտոբուսում
դու` ինձանում

ապակին` քեզանում
դու` ինձանում

թափանցիկը` քեզանում
աչքերս` թափանցիկում
փակը` աչքերումս
կանգառը` փակուղում
ավտոբուսը` կանգառում
դատարկությունն` ավտոբուսում
փողոցը` դատարկությունում
մշուշը` փողոցում
ես` մշուշումդ
դու` ինձանում

թափանցիկը` քեզանում,
դու` ինձանում