Wednesday, May 13, 2015

էֆ[ֆեյք]տ

տենց լինում ա է, որ դրական էմոցիաների գերքանակությունից սաղ տալիս, փչացնում ես, վերջում մանթո ես մնում։ տենց։

Saturday, May 2, 2015

կյանքիս 20րդ տարում` առաջին անգամ ԱՊՐԵՑԻ

ես սիրում եմ էն, ինչ ունեմ, որովհետև չկա բան, որ ուզում եմ, բայց չունեմ: սիրածս բանն աշխարհի որ բևեռում էլ լինի, ես ունեմ իրան, որովհետև սիրում եմ... 

ես սկսել եմ սիրել Հայաստանի երիտասարդությունը: Երևանով քայլում էի էսօր, ու հասկացա, որ սիրում եմ բոլորին. նկատի ունեմ` բոլորին` նրանց, ովքեր ստեղ ծնվել ու մեծացել են, նրանց, ովքեր ստեղ չեն ծնվել, բայց մեծացել են (ստեղ կամ առհասարակ), նրանց, ովքեր ստեղ ծնվել են, բայց հեռացել, ու նրանց, ովքեր Հայաստան էին եկել` հենց հանուն համերգի` վրացիները, իրանցիները, ռուսները, ուկրաինացիները ու մյուս -ցիները:

սկսել եմ սիրել իմ` էդ երիտասարդության մասնիկը լինելը: 4րդ դասարանցի էի, երբ ամեն օր` քնելուց առաջ, ականջակալները մինչև ներքին ականջներս խրած` մատներովս դրանք դեպի ավելի ներս սեղմած, աչքերս փակ, անկողնումս կիսափռված, արյանս մեջ Սիսթըմի Tentativeն էի լցնում. կտրվում էի կյանքից, մոռանում բոլոր չիկարելիները, պատկերացնում էի ինձ իրանց համերգին` ամբոխի մեջ ինքնամոռաց շարժվելով` ոնց ալիքը կտաներ, գոռալով ու «ռոք օն» ցույց տալով, փշաքաղվելով էդ աշխարհից ու մյուսների փշաքաղվելուց...էդ ամենն ավարտվում էր, երբ բացում էի աչքերս ու տեսնում էի մերոնց կարծուն ու հարցական հայացքները` անհանգստացող, բայց և վստահաբար մտածող` «անցումային տարիքն ա, ոչինչ...»: իսկ էդ իմ համար անբացատրելիորեն ավելին էր, քան` անցումային տարիքի աննորմալ տատանումների հետևանք: բայց դա իրանց չէիր հասկացնի. անմխիթար պտտվում էի մի կողքիս, խորը հոգոց հանում հենց նոր ստացած ադրենալինի ու հուսահատության խառնումից, ու մինչ քնելն ինքս ինձ համոզում` «Ամերիկան հեռու ա, Սիսթըմը` լեգենդար, իրանք Հայաստան երբեք էլ չեն գա...»:

սկսել եմ սիրել իմ երազանքները: եթե կար աշխարհում մի բան, հանուն որի ես պատրաստ էի անվերջանալի ժամեր կանգնել ծանր շոգի կամ անձրևի, տանջալի սպասողականության ու իմ համար անծայր ամբոխի մեջ, էդ Սիսթըմն էր: հրապարակի ժամացույցի մեծ սլաքի ամեն մի ժամաքայլն ինձ ավելի էր հեռվացնում իրականության ռացիոնալությանը հավատալուց: ես չէի պատկերացնում, որ ընդամենը մի քանի տասնյակ հազար վայրկյան հետո պիտի զգայի էն, ինչ զգում էի աչքերս փակ` տանը Սիսթըմ լսելիս:

սկսել եմ սիրել ապրելը: անգիտակցականիս ամենախորին շերտերում ճնշված էմոցիաներիս արտահայտումից, սինթետիկ «չի կարելի»-ներից փտած ու թաղված ցանկություններիս բավարարումից ու շուրջս հավաքված ապրել ուզող մարդերից ԱՊՐԵԼՍ ԵԿԱՎ! ես ապրեցի` առաջին անգամ իմ կյանքի 20րդ տարում, ու էն, ինչ իմ հետ կատարվեց, ոչ օբյեկտիվորեն, ոչ սուբյեկտիվորեն չի կարելի նկարագրել, որովհետև վերածնունդներն անպատում են: վերածնունդը իմ կյանքի, շուրջս կատարվող ամեն ինչի, մարդկանց ու աշխարհի, ֆենոմենների ու իմաստների, ինքս իմ վերաիմաստավորումն ա...



արդեն 10 օր ա, ինչ ես ապրում եմ...

Monday, April 13, 2015

ան[հ]ետացում

շապիկս հագիս, մի ուսը ճղված, մյուսը՝ կարկատած, հենված եմ բարձիս
արդեն 3 ժամ ու 50 րոպե «Տար ինձ ինձանից». խնդրում եմ քնիս
բարձիս անկյունում կուտակված հույզեր՝ որպես հավելում սուր գլխացավիս
որ սովորական ընկերս ա դարձել՝ քեզանից հետո, էս սատկած հալիս
ու որ տաք ռոմի մեծ գավաթի պես տեղի-անտեղի թմրացնում ա փիս։

լուրջ օրվա շեմին մի քանի ժամվա ու կես րոպեի գիտակցման պահիս
նորից սկսում ես ոռնալ ցավագին՝ ապրիլ ամսվա դողը մատներիս,
ու չես նկարում, չես էլ նկատում արտացոլանքը ստվերոտ պատերիս
որ մեկ՝ կորչում ա, մեկ էլ՝ հայտնվում բութ ցավերիս հետ թառում ա գլխիս
որ քեզ չի հասել. չեմ թողել՝ հասնի՝ կարծելով դեմքդ կնստի խղճիս։

գլխացավիս դեղ քո պատկերն ա սուտ, որ հեգնում ա խոր՝ դեմքիս նայելիս
դու չես վախենում, չես էլ վայելում իմ ու քո հեռվի դառնը, հայելիս,
դու լոկ ժպտում ես վեհերոտ լուսնի խոռոչի արծաթ գանգը տեսնելիս
չես հիշում ոչինչ, խաչմերուկից զատ ու մեկ էլ այգուց՝ ձեր թաղամասից
փոքր-ինչ վար բացվող՝ կանգառից հեռու նստարանի մոտ՝ չնստած գրկիս...

կիթառիս լարից շատ ավելի պիրկ հուշաժապավենն ավարտվեց ձեռքիս,
քեզ էլ չտեսա, միայն՝ պատկերդ ծոցս վերցրի, տաքացրի սրտիս,
տաք գլխացավս՝ գլուխը կախած, վերադարձավ ինձ, ոնց որ մի Նարցիս,
հսկա թևերը բացեց իմ առջև ու ինքնամոռաց ծեփվեց գլխիս, իսկ
հիպնոսից թրմած ցավերիս թեյից մեռա ես շապկիս ճղրտված ուսիս,
մյուս ուսիս դաջված հին կարկատանիս ու էլ չտեսա պատկերդ նույնիսկ։