Tuesday, April 8, 2014

ու աշխարհը կծիծաղի...

ու դու կհեգնես...
կհեգնես ճաքած անտեսվածությունդ,
ափումդ սեղմած կարեվերությունդ,
լայնին ու նեղին ոչ մի պահ անգամ
ուշ չդարձնելու տոլերանտությունդ...
կհեգնես բոլոր քո «միակ»–ներին,
քեզ տանիք դարձած էն էակներին,
որ չկային վաղը, բայց կլինեն երեկ...
(«էսօր»–ը վաղուց արժեզրկվել ա)

ու դու կհոգնես...
կհոգնես քո լուռ հոգնած լինելուց
ու հոգնությանդ անծայր լինելուց...
կհոգնես լարի պիրկ լինելուց,
կհոգնես ծանր բեռ լինելուց,
կհոգնես քար պայքար ծխալուց
ու էդ քո սառը, նենգ չհոգնելուց...

ու դու կհանգչես...
կհանգչես անվերջ կայծ տվողներից,
վերից վար իջնող մի փունջ շողերից,
մի խուրձ դողերից, մի շունչ տողերից,
քեզ գեթ հասկացող (և ոչ ավելի)
մեկ–մեկ կասկածող, ներսդ վախեցնող,
անէությունից խորշոմապատված, 
կես բուռ փոշու մեջ կարոտ լճացած
համառությունից, ՀԱՄԱՌՈՒԹՅՈՒՆԻՑ...

ու դու կմեկնես...
կմեկնես ձեռքդ՝ օգնելու տենչով,
հոգիդ պաղեցրած, շուրջդ քարացրած,
հարվածներից այդ նորից շունչ առած
քո մեջ արթնացած վստահությանդ
պատասխանն անգամ կլինի՝ «լավ»...

բայց դու ԿԿԱՆԳՆԵՍ...
կկանգնես կողքին քանդվող խոյասյան, 
կվառվես կողքին մարող կրակի,
կշողաս կողքին տխուր արևի,
կալիքվես կողքին հանդարտված ծովի,
ԿԿԱՆԳՆԵՍ, մինչ վերջին շունչդ փչի...

ու աշխարհը կծիծաղի...

Wednesday, February 26, 2014

#ջրափոս

ինքը կզզվեր իրենից
փողոցը կխցանվեր
շուրջբոլորը ոստիկանության ու շտապօգնության մեքենաների խլացնող ազդանշաններ կլինեին
ինքը թքած կունենար բոլոր օրենքների վրա
ինքը անձրևին կսիրեր
կաթիլները կձուլվեին մազերին
կհասնեին արմատներին
կպարզաջրվեին նոր թափքից
կգլորվեին ճակատի վրայով
կսահեին քթից ու, թեթև, բայց ծանր պայթյունով կհանգչեին ջրափոսերում
ինքը թքած կունենար բոլոր ջրափոսերի վրա
ինքը կսիրեր ցեխը
ոտքերն էլ կսիրեին սառը
ինքը կխմեր անձրևը
անձրևը կխմեր իրեն
ոտքերից սառնություն կսկսեր կաթալ
կաթիլները կծածկեին ամբողջ երեսը
կտաքացնեին
կկարմրացնեին

ինքը թքած կունենար կարմիր լույսի վրա
ինքը կզզվեր կանաչից
ինքը կկանգներ կանաչի տակ
կսպասեր կարմիրին
իրեն չէր հետաքրքրի իրեն խփող մեքենայի գույնը
ինքը կկլանվեր դզզոցի վրա
մեկը կանգնած կլիներ լացող էլեկտրասյան կողքին
չէր տեսնի անձրևի տակ թաքուն պարող մահացու կայծերը
ինքը կփրկեր մեկի կյանքը...

ինքը թքած կունենար լացող անձրևի վրա
ինքը կսիրեր փողոցն ի վար իր վրա եկող գետը
գետը հակառակ հոսանք կունենար
գետը կփոխեր հոսանքի ուղղությունը
ինքը կզգար կեդերի միջից դեպի վեր սողացող սառույցը
ինքը կփշաքաղվեր սառնի տաքից
ընկերները հետը կլինեին` շորերն ու ուսապարկը
կկպչեին մարմնին ծամոնի պես

ինքը թքած կունենար ծամոնի վրա
ծամոնը կփտեր
ծամոնը իր միջից կվերցներ բոլորը
ինքը չէր ուզենա բաժանվել դրանից
ժլատին չէին սիրի աղբամանները
ժլատին կխղճային աղբամաննները

ինքը թքած կունենար խղճալու վրա
իրեն կնայեին բոլոր անցորդները
փակ աչքերով ու անձրևանոցով
կխղճային ժլատին
իսկ ինքը թքած կունենար իր տեսքի վրա
ինքը թքած կունենար բոլոր հայելիների
դրանց արտացոլածի ու ստերի վրա
ինքը չէր նայի իրեն, ինքը չէր վախենա
բայց թքած կունենար իրեն չսիրելու վրա

ինքը թքած կունենար սիրելու վրա
ինքը կտաքանար իրեն փաթաթված խոնավ թևքերից
ոտքերից զզված ոտնամաններից
ուսերից զզված էդ ուսապարկից
...ինքը կաներ, ինչ կուզեր...
ինքը կսիրեր տաք սառնությունը
ինքը կսիրեր թոքերի քայքայումը
ինքը կսիրեր հազն ու... իր ուժը

ինքը կսիրեր ԻՐԵՆ
ինքը կգտներ ԻՐԵՆ
ինքը կժպտար
ինքը չէր ուզի տուն գնալ
մինչև տուն գնալը
իրեն տուն կմղեր մեկը
ու ինքը տուն կգար,
նույնիսկ մինչև տուն գալը...

ինքը կսիրեր իրեն

Wednesday, January 29, 2014

անունы

չեմ հիշում` որտեղ կարդացի մի անգամ, որ եթե ուզում ես իմանալ, թե դիմացինդ քեզ ոնց ա վերաբերում, ուշադրություն դարձրու, թե ոնց ա քեզ ԴԻՄՈՒՄ...
դրանից հետո, երբ տատին ասում էր «անընիդ մեռնիմ», մտածում էի` ո՞ր մեկին...

Հայկուլ
Հակիկ
Հայկ
Հայկո
Հայկլո
Հակլո
Հակ(ամենասիրածս տարբերակն ա)
Հաիկ(Haik էլի)
Հկե
Հկ(մինիմալիզմ)
Հկո
Հայք
Հայկիկ(18 տարվա հարևան Մարո ծյոծյան մինչև անցյալ տարի ինձ սենց էր դիմում, հետո հաշտվեց իրականության հետ)
Սմբատյան
Սմբածյան(ամենասիրածս տարբերակն ա 2)
Սմբ
Սմբո
Սմբուշ
Սմբուլ
Սմբատ(ֆիզիկայի դասատուն միշտ մոռանում էր, որ Սմբատը ազգանվանս արմատն ա)

____________________
ու ես հասկացա, որ հոգեբանությունը թույն բան ա...