Monday, April 13, 2015

ան[հ]ետացում

շապիկս հագիս, մի ուսը ճղված, մյուսը՝ կարկատած, հենված եմ բարձիս
արդեն 3 ժամ ու 50 րոպե «Տար ինձ ինձանից». խնդրում եմ քնիս
բարձիս անկյունում կուտակված հույզեր՝ որպես հավելում սուր գլխացավիս
որ սովորական ընկերս ա դարձել՝ քեզանից հետո, էս սատկած հալիս
ու որ տաք ռոմի մեծ գավաթի պես տեղի-անտեղի թմրացնում ա փիս։

լուրջ օրվա շեմին մի քանի ժամվա ու կես րոպեի գիտակցման պահիս
նորից սկսում ես ոռնալ ցավագին՝ ապրիլ ամսվա դողը մատներիս,
ու չես նկարում, չես էլ նկատում արտացոլանքը ստվերոտ պատերիս
որ մեկ՝ կորչում ա, մեկ էլ՝ հայտնվում բութ ցավերիս հետ թառում ա գլխիս
որ քեզ չի հասել. չեմ թողել՝ հասնի՝ կարծելով դեմքդ կնստի խղճիս։

գլխացավիս դեղ քո պատկերն ա սուտ, որ հեգնում ա խոր՝ դեմքիս նայելիս
դու չես վախենում, չես էլ վայելում իմ ու քո հեռվի դառնը, հայելիս,
դու լոկ ժպտում ես վեհերոտ լուսնի խոռոչի արծաթ գանգը տեսնելիս
չես հիշում ոչինչ, խաչմերուկից զատ ու մեկ էլ այգուց՝ ձեր թաղամասից
փոքր-ինչ վար բացվող՝ կանգառից հեռու նստարանի մոտ՝ չնստած գրկիս...

կիթառիս լարից շատ ավելի պիրկ հուշաժապավենն ավարտվեց ձեռքիս,
քեզ էլ չտեսա, միայն՝ պատկերդ ծոցս վերցրի, տաքացրի սրտիս,
տաք գլխացավս՝ գլուխը կախած, վերադարձավ ինձ, ոնց որ մի Նարցիս,
հսկա թևերը բացեց իմ առջև ու ինքնամոռաց ծեփվեց գլխիս, իսկ
հիպնոսից թրմած ցավերիս թեյից մեռա ես շապկիս ճղրտված ուսիս,
մյուս ուսիս դաջված հին կարկատանիս ու էլ չտեսա պատկերդ նույնիսկ։


Tuesday, April 7, 2015

ն[կար]

դրսում քարացնող ցուրտ էր, ձյուն էր ու կտրող մրրիկ, արտաշնչեցի ապակուն, ընդարմացած ցուցամատս հանեցի գրպանիցս, դողալով հպեցի ապակուն, նկարեցի քեզ ու դուրս եկա:


Tuesday, March 3, 2015

[սով]որություն

բայց երբ դա սովորություն ա դառնում, դու կորցնում ես ես-իդ ու դու-իդ արժևորելու ունակությունը: չես էլ նկատում, թե ոնց ա սկսում անինքնավստահությունը ներսից դաժանորեն կրծել էն, ինչ հոգուցդ մնացել ա: պայքարը, որ մղել ես արթնանալուց հետո մինչ քնելդ, ժամանակավրեպ, անկառավարելի խաղալիք ա դառնում մի ափիդ, ու մյուս ափիդ էլ կորչում ա էդ խաղալիքը լարելու բանալին...ու մի օր էլ քնում ու հասկանում ես, որ պայքարդ շարունակվում ա քնելուցդ մինչև արթնանալդ: 
ու բայց երբ դա սովորություն ա դառնում, խաղի կանոնները դադարում են քո ձեռքում լինելուց: ու բարևիդ անկարևորությունը ֆիքսում ես միայն էն պահին, երբ սովորությանդ մոտ էլի նկատում ես բազում աղմուկ վասն ոչնչի, ոնց որ միշտ: 


բայց դու լավ կանես թռնես էս մոլորակից, եթե էդ սովորությունդ մարդ էակ ա:
իսկ եթե դրանում համոզված չես...մեկ ա, լավ կանես թռնես էս մոլորակից, որովհետև վաղուց արդեն ժամանակն ա փոխել ժամանակը` տեղափոխվելով լիովին այլ բանաձևով գործող ժամանակաշրջան, որտեղ րոպեներն ու վայրկյաններն ավելի կարևոր են, քան դարերն ու հազարամյակները: