Wednesday, July 16, 2014

[կարմիր, սպիտակ ու մուգ մոխրագույն]

«...կարմիրը
էդ էն ա, ինչ տեսանելի ա բոլորին: Այսինքն դու իսկապես կարմիր ես, նենց չի որ ձև ես տալիս քեզ: Բայց այ սպիտակը ու մոխրագույնը ամենը չի որ տեսնում են
ասենք եթե քեզ ասում են, թե մենակ կարմիր ես դու հասկանում ես, որ էդ մարդը քեզ չի հասկանում ու չի ճանաչում
կարմիրը էդ քո վիզուալն ա

սպիտակը
էդ էն քո ամենանուրբն ա, ամենափփափուկը, ամենաթաքունը, էն որ մեկ մեկ դու էլ չես նկատում, բայց ինքը կա: քո մեջ թաքցրածն ա, քո երազանքներն են, քո մտքերն են, քո լռությունն ա, քո ներդաշնակությունն ա
էն ա ինչ մենակ քոնն ա
քո ամպոտ մասն ա
բայց էնտեղ մենակ լավ բաները չեն էնտեղ: Քո հիշողություններն են, քո կիսաներն ու լրիվները, էն անպաշտպան սիրունությունը, ներդաշնակությունդ, վախերդ
քո բոլոր ինչերը, ինչուները, որովհետևները

մուգ մոխրագույնը
էդ էն մասն ա, որի մասին գիտես մենակ դու, ու որի մասին հիշում ես մենակ գիշերները, որի մասին մտածում ես էդ ժամանակ, երբ մենակ ես, երբ գիշեր ա, ու երբ հայելու զգացողություն կա քո մոտ...»


Tuesday, July 15, 2014

խաչմերուկումս

հասկանում ե՞ս, թե ինչքան աննշան մանրուքներից ա կախված մարդու կյանքը,
իսկ հասկանում ե՞ս, որ գուցե մահն ա նույն էդ մանրուքներից կախված,
հետո հասկանում ե՞ս, որ էդ կյանքն էլ, էդ մահն էլ նույն էդ մանրուքներից ա, որ կախված են,
իսկ հասկանում ե՞ս, որ կյանքն ու մահը նույնանում են,
հասկանում ե՞ս,
հասկանում ե՞ս, որ էն, որ հիմա դու ապրում ես, էդ դեռ չի նշանակում, որ մահացած չես,
ու արդյոք հասկանում ե՞ս, որ եթե դու մեռած ես, բայց հասկանում ես, էդ արդեն նշանակում ա, որ ապրում ես...

չէ
չես հասկանում
ու հենց էդ ա քո խնդիրը