Thursday, October 2, 2014

-------կա-պ-ի-- --վ--եր-ջ---------

բարև, բլոգ
ուզում եմ մի քիչ չատվեմ հետդ
սովորաբար քեզ հիշում եմ
երբ ինձ պետք ա մեկը
ով ինձ կլսի
բայց քանի որ չկա էդ մեկը
իմ միակ տարբերակը մնում ես դու
որովհետև մենակ դու կարաս
ինձ լսես ու ուղղակի լսես
չքննադատես
խորհուրդ էլ չտաս
ուղղակի լսես
ու թողես որ խոսեմ
ու մտածեմ

իսկ հիմա քեզ հիշել եմ
որովհետև մոռացել էի
վերջին անգամ սեպտեմբերի 7ին էի հիշել քեզ
ու հիմա ամսի 2ն ա արդեն
օգոստոսի
ահագին ժամանակ ա անցել
իմ մոտ շատ փոփոխություններ չեն եղել
էս ընթացքում երկրից գնացի
իբր ծրագրով գնացի
բայց ոնց որ ուղղակի հոգնած լինեի ամեն ինչից
ինչ կատարվում էր շուրջս
ու ոնց որ գնալուս պառճառը էդ լիներ
պատճառը*

հենց գնալուս օրը ճանապարհին երկար մտածեցի
ամեն ինչի շուրջ
ինչի շուևրջ հնարավոր էր
շուրջ*
ինչպես միշտ հիշեցի հին ու նոր ցավերն
ու հին ու նոր ժպտալիքները
երկար մտածեցի
մոտ 9 ժամ ու 16 րոօե
րոպե*
ու ինչպես միշտ
արդյունավետ անցավ.
ոչ մի բան չտվեց

վերադառնալուց հետո ոչ մի փոփոխություն
կարոտն էր խեղդում
էդ էլ լրացրի
ուրիշ ոչ մի բան
ու ընդհանրապես
էսօր նույն տեղերով էի անցնում
որտեղով անցնելուց քեզ մի անգամ հիշել էի
ու, գիտե՞ս, բլոգ, ես հասկացա, որ ես սրիկա եմ
քո հանդեպ
ես երբեք չեմ մտածել
թե ինչքան բան կա քո մեջ կուտակված
որի մեծ մասը, եթե ոչ ամբողջը
ես եմ կուտակել
լիքը բան կա ասելու
որոնք դեռ չես ասել
իսկ ես չեմ լսում քեզ
բաներ կան, որ ես մենակ քեզ եմ պատմում
իսկ դու ինձ ոչինչ չես պատմել
ու էդ ինձնից ա
որովհետև ամեն անգամ երբ
դու ուզում ես ինձ բան պատմես
ես ընդհատում եմ
ու սկսւոմ եմ ես պատմել
սկսում*

ու դրա համար էլ սրիկա եմ
նայի
ուղղակի խոսք տուր,
որ ոչ մեկին չես ասի
....

բայց մի րոպե
ինձ թվում ա` մեզ կարդում են.....
...

կապի վերջ

Sunday, September 7, 2014

երբ ավտոբ[ուս]ն ուշանում է

      Մի մատ խորքից սկսվում ա ամեն ինչ: Դու սկսում ես մեծատառով գրել ու շարունակում ես փոքրատառերով: Մտածում ես` ոնց սկսես, որ օրիգինալ սկիզբ լինի: Ու միշտ մի քանի ջնջում ես անում, մինչև ամենաիդեալական տարբերակն ա ի հայտ գալիս: Շարունակվում ա քո պատմությունը: Ու մի քիչ հետո զգում ես, որ արդեն հասել ես 4րդ տող...ու դեռ գրում ես: Տենց մի քիչ հետո հասկանում ես արդեն, որ գտել ես գրելու ամենաճիշտ ձևը: Մեկ էլ հանկարծ գրչիդ միջուկը պրծ....(գնում ես, ուրիշ գրիչ ես բերում ու շարունակում)...նում ա: Մեկ էլ հասկանում ես, որ էլի շեղվել ես թեմայից: Բայց մեկ էլ մտածում ես` լա~վ, թքած...գրեմ, թող լինի, ինչ կլինի...

      Մի մատ խորքից շարունակվում ա ամեն ինչ....Դու չես էլ հասցնում հասկանալ, որ արդեն 7րդ տողն ես ավարտում ու սկսվում ա 8րդը: Ու էդ գալիս ա նրանից, որ մտածում ես, թե գրելդ էլ ա հավերժ: Ու չես էլ նկատում, թե ոնց ես դնում բազմակետ ու անցնում նոր պարբերություն...

      Նախորդ պարբերությունում թողնելով վերջին տառերը` անցնում ես նորին: Ու էստեղ սկսվում ա էշությունների շարքը, որովհետև դու չես հասկանում, որ դու լրիվ ուրիշ բանի մասին պիտի խոսեիր, բայց լրիվ ուրիշ բան ա ստացվում: Ու ստեղ հիշում ես վաղեմի վերնագիրը, որ հանձնարարել էիր գրչիդ` «երբ ավտոբուսն ուշանում է»: Բայց քանի որ նյութը դեռ BBC-ի պաշտոնական կայքում դրված չի, նշանակում ա` վերնագիրը կարաս փոխես ԴԵՌ...

      Ու էլի մի մատ խորքից սկսում ես մտածել, թե ինչ վերնագիր կսազեր քո «նյութին»: Մի մատ խորքից մտածում ես, մտածում, հա մտածում: Ու հասկանում ես, որ ամենաշատը կսազեր հենց «Մի մատ խորքից» վերնագիրը: Հը՞...հաա, հենց էդ ա, որ կա: Ուրեմն վերնագիրը պետք ա փոխել «Մի մատ խորքից»: Բայց հետո հիշում ես, որ գոնե 18րդ տողը պետք ա ավարտես, որովհետև էլ չես լինի դու 18 տարեկան... տողն ավարտում ես...

      ...Ու մի մատ խորքից հասնում ես ինքնանպատակիդ...



Saturday, September 6, 2014

անկապ

պատկերացրեք մարդերի մի մոլորակ, որտեղ չկա ո'չ կանաչ, ո'չ կարմիր, ո'չ առավել ևս դեղին: կաթվածահար երթևեկություն: թվացյալ քաոս: ի՞նչ կանեին մարդիկ էդ դեպքում: սիգնալը սիգնալի հետևից: հետո՞: ուշունցը ուշունցի հետևից: է հետո՞: հետո՞ ախպեր...
հետո մարդիկ կիջնեին մեքենաներից ու կսկսեին քայլել: ամբողջ աշխարհը կսկսեր քայլել: մեկը կքայլեր աշխատանքի: մեկ ուրիշը աշխատանքից կքայլեր: մեկը կքայլեր, որովհետև ժամադրության էր, իսկ էն մեկը կքայլեր, դե որովհետև բոլորը քայլում են...մարդիկ կվերածվեին քայլերի ու կսկսեին մարդել: ու էդ ժամանակ կմարդեին ոչ միայն մարդել իմացող քայլերը, այլև մարդելու հնարավորությունից զրկված քայլերը:

մենք ուղղակի չենք զգում, որ կարմիրն էլ, կանաչն էլ, դեղինն էլ մեզ բոլորիս ձեռ են առնում...