Wednesday, May 13, 2015

էֆ[ֆեյք]տ

տենց լինում ա է, որ դրական էմոցիաների գերքանակությունից սաղ տալիս, փչացնում ես, վերջում մանթո ես մնում։ տենց։

Saturday, May 2, 2015

կյանքիս 20րդ տարում` առաջին անգամ ԱՊՐԵՑԻ

ես սիրում եմ էն, ինչ ունեմ, որովհետև չկա բան, որ ուզում եմ, բայց չունեմ: սիրածս բանն աշխարհի որ բևեռում էլ լինի, ես ունեմ իրան, որովհետև սիրում եմ... 

ես սկսել եմ սիրել Հայաստանի երիտասարդությունը: Երևանով քայլում էի էսօր, ու հասկացա, որ սիրում եմ բոլորին. նկատի ունեմ` բոլորին` նրանց, ովքեր ստեղ ծնվել ու մեծացել են, նրանց, ովքեր ստեղ չեն ծնվել, բայց մեծացել են (ստեղ կամ առհասարակ), նրանց, ովքեր ստեղ ծնվել են, բայց հեռացել, ու նրանց, ովքեր Հայաստան էին եկել` հենց հանուն համերգի` վրացիները, իրանցիները, ռուսները, ուկրաինացիները ու մյուս -ցիները:

սկսել եմ սիրել իմ` էդ երիտասարդության մասնիկը լինելը: 4րդ դասարանցի էի, երբ ամեն օր` քնելուց առաջ, ականջակալները մինչև ներքին ականջներս խրած` մատներովս դրանք դեպի ավելի ներս սեղմած, աչքերս փակ, անկողնումս կիսափռված, արյանս մեջ Սիսթըմի Tentativeն էի լցնում. կտրվում էի կյանքից, մոռանում բոլոր չիկարելիները, պատկերացնում էի ինձ իրանց համերգին` ամբոխի մեջ ինքնամոռաց շարժվելով` ոնց ալիքը կտաներ, գոռալով ու «ռոք օն» ցույց տալով, փշաքաղվելով էդ աշխարհից ու մյուսների փշաքաղվելուց...էդ ամենն ավարտվում էր, երբ բացում էի աչքերս ու տեսնում էի մերոնց կարծուն ու հարցական հայացքները` անհանգստացող, բայց և վստահաբար մտածող` «անցումային տարիքն ա, ոչինչ...»: իսկ էդ իմ համար անբացատրելիորեն ավելին էր, քան` անցումային տարիքի աննորմալ տատանումների հետևանք: բայց դա իրանց չէիր հասկացնի. անմխիթար պտտվում էի մի կողքիս, խորը հոգոց հանում հենց նոր ստացած ադրենալինի ու հուսահատության խառնումից, ու մինչ քնելն ինքս ինձ համոզում` «Ամերիկան հեռու ա, Սիսթըմը` լեգենդար, իրանք Հայաստան երբեք էլ չեն գա...»:

սկսել եմ սիրել իմ երազանքները: եթե կար աշխարհում մի բան, հանուն որի ես պատրաստ էի անվերջանալի ժամեր կանգնել ծանր շոգի կամ անձրևի, տանջալի սպասողականության ու իմ համար անծայր ամբոխի մեջ, էդ Սիսթըմն էր: հրապարակի ժամացույցի մեծ սլաքի ամեն մի ժամաքայլն ինձ ավելի էր հեռվացնում իրականության ռացիոնալությանը հավատալուց: ես չէի պատկերացնում, որ ընդամենը մի քանի տասնյակ հազար վայրկյան հետո պիտի զգայի էն, ինչ զգում էի աչքերս փակ` տանը Սիսթըմ լսելիս:

սկսել եմ սիրել ապրելը: անգիտակցականիս ամենախորին շերտերում ճնշված էմոցիաներիս արտահայտումից, սինթետիկ «չի կարելի»-ներից փտած ու թաղված ցանկություններիս բավարարումից ու շուրջս հավաքված ապրել ուզող մարդերից ԱՊՐԵԼՍ ԵԿԱՎ! ես ապրեցի` առաջին անգամ իմ կյանքի 20րդ տարում, ու էն, ինչ իմ հետ կատարվեց, ոչ օբյեկտիվորեն, ոչ սուբյեկտիվորեն չի կարելի նկարագրել, որովհետև վերածնունդներն անպատում են: վերածնունդը իմ կյանքի, շուրջս կատարվող ամեն ինչի, մարդկանց ու աշխարհի, ֆենոմենների ու իմաստների, ինքս իմ վերաիմաստավորումն ա...



արդեն 10 օր ա, ինչ ես ապրում եմ...