Tuesday, March 3, 2015

[սով]որություն

բայց երբ դա սովորություն ա դառնում, դու կորցնում ես ես-իդ ու դու-իդ արժևորելու ունակությունը: չես էլ նկատում, թե ոնց ա սկսում անինքնավստահությունը ներսից դաժանորեն կրծել էն, ինչ հոգուցդ մնացել ա: պայքարը, որ մղել ես արթնանալուց հետո մինչ քնելդ, ժամանակավրեպ, անկառավարելի խաղալիք ա դառնում մի ափիդ, ու մյուս ափիդ էլ կորչում ա էդ խաղալիքը լարելու բանալին...ու մի օր էլ քնում ու հասկանում ես, որ պայքարդ շարունակվում ա քնելուցդ մինչև արթնանալդ: 
ու բայց երբ դա սովորություն ա դառնում, խաղի կանոնները դադարում են քո ձեռքում լինելուց: ու բարևիդ անկարևորությունը ֆիքսում ես միայն էն պահին, երբ սովորությանդ մոտ էլի նկատում ես բազում աղմուկ վասն ոչնչի, ոնց որ միշտ: 


բայց դու լավ կանես թռնես էս մոլորակից, եթե էդ սովորությունդ մարդ էակ ա:
իսկ եթե դրանում համոզված չես...մեկ ա, լավ կանես թռնես էս մոլորակից, որովհետև վաղուց արդեն ժամանակն ա փոխել ժամանակը` տեղափոխվելով լիովին այլ բանաձևով գործող ժամանակաշրջան, որտեղ րոպեներն ու վայրկյաններն ավելի կարևոր են, քան դարերն ու հազարամյակները:

Monday, February 23, 2015

կող/պե/ք

Ես ապրում էի մի սենյակում, որտեղ պատերը, հատակն ու առաստաղը կարմիր էին, մուգ, լերդ կարմիր: Ապրում էի հին կողպեքիս հետ, որ դաջված էր աջ դաստակիս` մաշկիս և ամենախորը շերտին հասած թափանցիկ թանաքով: Սենյակը մի դուռ ուներ, որ դեպի երկինք էր բացվում միայն, ու կես պատուհան, որ կարելի էր դրսից բացել, բայց ոչ ներսից: Ներսն ու դուրսն էլ ես էի որոշում էդ ժամանակ:
Որոշեցի դուրս գալ սենյակից, բայց ոչ դռնով, ոչ էլ կիսապատուհանով... Ուղղակի որոշեցի, որ ես դրսում եմ...ու էդ ժամանակ արդեն ես դրսում էի:

Քայլեցի ուրիշ մարդկանց մեծ սենյակներով, որոնք բոլորը մի մեծ ընդհանուր սենյակում էին, իսկ դա դուրս էր իմ սենյակից (ու ոչ թե իմ սենյակն էր դուրս դրանից): Դուրս էի եկել ինձ սենյակակից գտնելու. մեկին, ով կկարողանար ապրել ինձ հետ իմ սենյակում: Մի սենյակ հանդիպեցի, որում մի հոգի չէր, որ ապրում էր: Տարօրինակ տեսարանը միանգամից աչքիս դիպավ. սենյակում ապրող բոլոր մեկերը նույն տեսքն ունեին, բացարձակապես ոչնչով չտարբերվող դիմակներ էին կրում, խոսում քայլում ու «ժպտում» էին նույն կերպ, ու ինձ մի պահ թվաց, թե բոլորը որևէ կերպ չֆիքսված, բայց բոլորին հայտնի ինչ-որ կանոնակարգով էին ապրում...չէ, ապրում չէ, «լինում»: Ես, այնուամենայնիվ, փորձեցի գտնել մեկին էդ մի քանի մեկերից, որը ինչ-որ փոքր, աննշան բծով կտարբերվեր մյուսներից: Բիծը երկար սպասեցրեց...բայց ես գտա դա. մեկերից մեկի ձախ դաստակին հին բանալի էր դաջված` մաշկի և ամենախորը շերտին հասած թափանցիկ թանաքով....


...Ես որոշեցի, որ պատուհանը միայն ներսից պիտի բացվեր: Ես որոշեցի, որ երկինքը պիտի լիներ իմ սենյակում, ու դուռը պիտի բացվեր երկնքից, ու ոչ` դեպի երկինք:
Ես վերադարձել էի իմ սենյակ, որտեղ պատերը, հատակն ու առաստաղը կարմիր էին, մուգ, լերդ կարմիր: Ապրում էի հին կողպեքիս հետ, որ դաջված էր աջ դաստակիս` մաշկիս ամենախորը շերտին հասած կարմիր թանաքով....

Tuesday, December 30, 2014

ինձ սիրել չթողնեք

ինձ սիրել չթողնեք...

երբ արևը ծագի,
մոխիր մշուշը
մուրաբա դարձնի
ու քիթս լցնի...

ինձ սիրել չթողնեք...

երբ մշուշը ամպի,
թավ կաթիլներով
մեզ վրա թափվի,
գարունով թրջի...

ինձ սիրել չթողնեք...

ու երբ ձյուն իջնի,
փաթիլոտ սահի,
ուսերիս հանգչի,
ու սերիս հանգչի...

ինձ սիրել չթողնեք...

երբ ես ուզեմ
գրկել մեկին,
գգվել մեկին,
երբ ուզեմ ես
ժպտալ մեկին
ժպիտով հին
ու այլածին...

ինձ սիրել չթողնեք...
ինձ գրել չթողնեք...