Friday, August 21, 2015

ինչանե

ինչու թռչուն
ինչի սկզբից
ինչում սպասում
ինչուն հանգչում

ինչքան չկան
ինչից ծնվի
ինչի միջից
ինչից չնչին

ինչով ինչ ով
ինչ չի ինչի
ինչի լճից
ինչին միջին

ինչում ինչ ում
ինչի կեսում
ինչին պատ չի
ինչուն պատժի
ինչու պահ չի
ինչ չի ինչին
ինչից ինչ չի
ինձ չի հիշի


Wednesday, July 29, 2015

հ[պ]ում

բառերի վերջը
բլուզիդ եզրը
դեղս դարձած
կարոտիդ տողը

ժպիտիդ թելը
զանգիս ձայնը
քեզնից մնացած
դեղին երկտողը

Friday, July 24, 2015

տ[կար ոտ]քեր


ու ես որոշեցի ապրել չի կարելի-ների պատից էնկողմ։
ու ահա ես արդեն պատից էսկողմ էի։
էդ հենց էն ժամանակ էր, երբ գտա քեզ։
բայց մինչ էդ։
բոբիկ էի։ ոտքերիս երակները դուրս էին ցցվել մաշկիս տակից։
հագիս կարճաթև շապիկ էր։ մի քիչ մրսում էի։
պատից էսկողմ քամին ուրիշ էր։
կրակի միջով էի քայլում։
ինձ անընդհատ հետևում էին ուրվականները։
պատի մյուս կողմն էդպես էլ վերադառնալ չկարողացածների ուրվականները։
նրանք կպչում էին ականջիս։
չարախինդ ժպիտներով ականջիս շշնջում էին՝ հետ դարձիր...հե~տ։
ինձ տհաճ էր։ ես նրանց հետ էի հրում։
ինչի՞ էին բոլորը էդքան վախեցած էդ չի կարելի-ներից։
ախր քեզ գտնելն էլ հենց էդ չի կարելի-ների արդյունք էր։
ո՞նց կարելի էր, որ կարելի չլիներ քեզ գտնել։
չի կարելի-ներից ամենակարելին ու ամենապետքը հենց էդ էր։
բոլորին թվում էր, թե իմ ուզածը մատերիա էր։
պատից էսկողմ մատերիան ուրիշ էր։
ու որ ես եկել եմ ինչ-որ ֆիզիկական չի կարելի-ներ կարելի դարձնելու։
ինչ-որ մարմնական չի կարելի-ներ։
ախր դրանք պատի մյուս կողմում էլ կարելի էր անել թաքուն։
սիգարետ։
թմրանյութ։
սեքս։
ես եկել էի գաղափարական չի կարելի-ները հասկանալու։

բոբիկ էի։ հետո գտա քեզ։
պատից էսկողմ դու ուրիշ էիր։
քայլում էի ու աջուձախ փնտրում ինչ-որ մեկին։
հավանաբար նրան, ով էդ պատը կառուցել էր։
ինձ ասեցին, որ կառուցողը պատի մյուս կողմում ա։
էն կարելիների մոտ։
իմ տեսակետն էն էր, որ էդ մարդն էստեղ ա։
քայլում էի փախած մի ճանապարհով։
ես էլ պակաս փախածը չէի, բայց ճանապարհն անթերի փախած էր։
եզրերին փշոտ երիցուկներ էին։
երևի իրանք էլ մի ժամանակ չի կարելիներից զզվել էին։
քայլում էի ու թվում էր, թե իրականում ես չեմ ընտրում ուղղությունը։
ճանապարհն էր քայլում։
ես անկապ ոտքերս էի մեկը մյուսից առաջ գցում։
այսինքն՝ անիմաստ աշխատանք էի կատարում։
մի բան, որ պատից էնկողմում շատ տարածված էր։
շատ չէր անցել, երբ նկատեցի մեկին, ով քայլում էր դեպի ինձ։
հասկացա։
հորինողն էր։
չի կարելի-ների հորինողը։
ինչքան ես էի իրեն մոտենում, էնքան ինքն՝ ինձ։
ոնց որ նույն արագությամբ քայլեինք։
պատից էսկողմ արագությունն ուրիշ էր։
վախեցա։ դանդաղեցրի քայլքս։
ինքն էլ դանդաղեցրեց։
բայց էլի մոտենում էինք։
ոտքերս արդեն չէի զգում։
երակներս ավելի բուռն էին դուրս ցցվել։
մի պահ կանգնեցի։
գրպանիցս հաբերս հանեցի։
մոռացել էի, որ ուղեղս այտուցվել էր երիցուկների հոտից։
երեք հատ կուլ տվեցի։
կոկորդիցս կլթոց լսվեց։
երկուսը կուլ էին գնացել։
մի հաբը կանգնել էր խնձորակից մի քիչ վերև։
մտածեցի՝ լավ, թքած։ ու քայլեցի։
էլ չէի դիմանում։ ցավին չէ։
ուզում էի շուտ հասնել հորինողին։
ինքն էլ արագ քայլեց։
ես սկսեցի վազել։
նույն, ճիշտ նույն պահին ինքն էլ սկսեց վազել։
մնաց 10 մետր։
ինը։
ութ։
հինգ։
երեք։
մեկ։
ու։
կանգնեցինք երկուսս էլ։
ուղիղ իրար դիմաց։
պատից էսկողմ ուղիղն էլ էր ուրիշ։
ապուշացման պռոցես էր մոտս։
պատից էսկողմ նույնիսկ դա էր ուրիշ։
մի քանի րոպե լուռ նայում էի։
ինքն էլ ինձ էր նայում։
ժամանակը արագ էր գնում։
սրտիս թակոցներն էին ժամացույցս։
խորը արտաշնչեցի։
դիմացս խամրեց։
ձեռքս դանդաղ բարձրացրի։
դանդաղ ձախից աջ շարժում արեցի։
տեսարանը բացվեց։
հայելի էր։
անձրև սկսեց ու մթնեց։
գլուխս կախ պտտվեցի։
այ էդտեղ էր։ գտա քեզ։
մոտեցար ինձ։
մատդ հպեցիր կոկորդիս։
հաբը դեռ էնտեղ էր։
դանդաղ իջեցրիր մինչև կոկորդիս վերջը։
մնացածը ինքս էլ կարողացա անել։
կուլ գնաց։
դու ձեռքս բռնեցիր։
իսկ ձեռքիս մաշկից դուրս ցցված երակները քեզ բռնեցին։
ձեռքդ սառն էր։
մենք սկսեցինք քայլել։ դու էլ էիր բոբիկ։
ես գլուխս ետ դարձրի, որ տեսնեմ, թե էնտեղ ով կա։
հայելին չկար։ ու ճանապարհն էլ։
երակներիս արյունը սկսեց ավելի արագ հոսել։
շուտով քո ձեռքն էլ տաքացավ։
քո ձեռքն ամբողջությամբ ափիս մեջ էր տեղավորվում։
ես քեզ առա գիրկս։
քայլում էինք արդեն երկուսս։
իսկ շարժվում էին միայն իմ ոտքերը։
դու կախվել էիր ինձնից։
էն չի կարելի-ներից զզված։
հասանք պատին։
ամեն ինչ արագ ավարտվեց։
ես անցա պատի մյուս կողմը։
քեզ թողեցի չի կարելի-ների կողմում։
սկսեցի քայլել։
շատ չանցած պտտվեցի։
ու դու արդեն երիցուկ էիր։
կանաչ ու փշոտ։